Hemen her insanýn dilinde þu kalýplaþmýþ cümleye rastlamak mümkündür. ‘‘ spor; barýþ, dostluk ve kardeþliktir.’’ Öyle midir gerçekten?... Bana vicdaný rahat bir vaziyette bu sözün uygulanabilirliði kanýtlamaya çalýþan kiþiye þaþarým doðrusu! Evet ne yazýk ki günümüzde spor müsabakalarý birlik ve beraberliði saplamak bir yana dursun þiddet ve aksiyonu körüklüyor. Þunu açýkça itiraf etmeyelim ki biz bir ulus olarak ne galibiyeti kutlamayý ne de yenilgiyi hazmetmeyi biliyoruz. Bunu sadece bilinçsiz insanlar deðil tahsillisi, cahili,

Entelektüeli kodamaný her türden insanýmýz taraftarlýk duygularýný kontrol altýna almakta zorluk çekiyor. Hakeza spor kulübünün oyuncularý ve yöneticileri bile göstermelik bir centilmenlikten baþka bir þey yapmýyor.

            Þimdi size soracaðým örneklerle yukarýda izah ettiðim durumlarýn 2x2=4 derecesinde kati olduðunu idrak edeceðimizden eminim.

            Evvela ilçemizden baþlamak isterim. Sizin de bildiðiniz üzere geçen sene ilçemizde düzenlenen basketbol turnuvasýnýn final maçýnda hiçte hoþ olmayan olaylar teþekkül etmiþti.O sýrada bende okuluma destek amaçlý orda olduðum için birinci aðýzdan anlatayým;

            Bir taraftan karabulutlar bizi güneþ ýþýðýndan mahrum býrakacaðýný bildirip pervasýzca kahkahalar atýyor. Öte yandan güneþ tüm ýþýðýný bize ulaþtýramamanýn üzerinde yarattýðý muzdariplikle ýþýldýyor. Bense birazdan teþekkül edecek hadiselerden habersiz vaziyette ihtiyatsýz ve ihtirasla hakemin baþlangýç düdüðünü bekliyorum. Ýçimi saran tribün coþkusu bir an kendimi Sami yen’in ateþli taraftarlarý arasýnda hissetmeme neden oldu. Hakem kulaklarýnda tiksinti uyandýran düdüðünü çalmýþtý.Kulaklarý saðýr eden bir tezahürat vardý. Maçý farkla önde götürüyorduk. Öyle ki rakibin bu maçta bize galebe gelmesi imkansýz gibiydi.Eee her insan türlü türlü dertlerle imtihana tabii tutan Allah onlarý da maðlubiyetle imtihan ediyor olmalýydý(!)Ama onlar bu yenilgiyi hazmedemeyecek kadar olgun olmadýklarýný gösterdiler ve tahrik edici tezahüratlarda bulunmaya baþladýlar.Bizden birinin hakemle tartýþmasý bardaðý taþýran son damla oldu.Ve birden stadyum meydan muharebesine dönüþtü.Ne mi oldu dersiniz?Tam 10 yaralý,iki okul arasýnda yýllarca unutulmayacak kötü bir aný,iki okul tarihinde kara bir leke…

           Çok ama çok küçük bir örnekti bu.2000 senesinde Ýstanbul’da Galatasaraylýlarca öldürülen iki Ýngiliz (F.C Leeds United) taraftarýný akabinde -1 yýl sonra- Galatasaraylý futbolcularýn Roma’da Ýtalyan holiganlarýnca linç edilmekten belki de talihlerinin yüzlerine gülmesiyle yýrttýklarý gibisinden sayýsýzca örnek unutulmayacak kadar vahþiceydi.

            Evet bu konuda örnekleri çoðaltabiliriz  ama teferruatlara inmemin okuyucumu sýkacaðý kanýsýndayým.Ýddialarýmda ciddiyim.Biz bir ulus olarak nerede sevineceðimizi,nerede üzüleceðimizi deyim yerindeyse centilmenliði öðrenmeliyiz.

            Türkiye’de bir derbi sýrasýnda taraftarlar kaos ortamý yaratýyor.Onca güvenlik önlemlerine raðmen   oyuncular oyundan kopmamaya öte yandan kendilerine atýlan yabancý maddelere mukabil oralarýný buralarýný(!) muhafaza etmeye çalýþýyorlar.Oysa sair Avrupa liglerinde böyle çirkin ve insanýn kanýný donduran hadiselere daha az rastlanýyor.Ama tabi bu konuda medya kuruluþlarýný da suçlamýyor deðilim.Geçen sene sn. Hakan Þükür bir derbi öncesinde þöyle bir açýklamada bulunmuþtu;”Bu seferki derbi peygamberimizin (S.A.V) kutlu doðum haftasýna denk geliyor,taraftarlarda ricam maça býçaklarla deðil güllerle gelsinler.” Muzdarip bir dille ifade ediyorum ki bu demecinden sonra onu “irticacý” diye tanýmlayan yayýn kuruluþlarý bile vardý…

            Neyse asýl empoze etmek istediðim þudur ki bir an önce sporu dostluðu pekiþtirmede bir araç misyonu üstlendiðini idrak edelim.Artýk her vatandaþ stadyumlarda çekinmeden maç izleyebilsin,akýllara durgunluk veren hadiseler teþekkül etmesin,ben de vicdaným rahat bir halde “Spor; barýþ,dostluk ve kardeþliktir.” Diyebileyim…